Koncert Zakopower i ATOM String Quartet w Wejherowie

Zdjęcie ze strony: www.koncertomania.pl

W poprzedni weekend miałam okazję uczestniczyć we wspaniałym koncercie zespołu Zakopower i ATOM String Quartet w wejherowskiej Filharmonii. To był zupełny przypadek, nie znałam wcześniej tych zespołów, a o biletach dowiedziałam się dwa dni przed całym wydarzeniem, jednak zdecydowanie tego nie żałuję.

(w tle można sobie odtworzyć piękną kompozycję „Zakopane”)

Miałam miejsce w pierwszym rzędzie i, mimo początkowych obaw, nie wyszłam na tym najgorzej. Okazało się, że Sebastian Karpiel-Bułecka, jest wokalistą operującym dużą emocjonalnością i umiejętnie operującym atmosferą na sali. Dzięki takiej bliskości artystów, mogłam wszystko jeszcze lepiej poczuć. Zaczęło się od bardzo klimatycznego intro, które wprowadziło odbiorców w niepowtarzalną atmosferę koncertu, który momentami stawał się swoistym perfomansem. Myśli o przygotowaniach, parkowaniu, oddawaniu kurtek do szatni – wszystko odeszło na bok i pozostali sami artyści. A była ich piętnastka – wokalista, gitary, smyczki, klawisze, perkusja, chórki i ATOM String Quartet.

Muszę przyznać, że dawno tak bardzo nie „wkręciłam się” w koncert. Ostatni raz, chyba na moim pierwszym koncercie Dawida Podsiało, dwa lata temu. Tam też emocje odgrywały ważną rolę. Tym razem, moje serce skradły też wszechobecne smyczki – były wiolonczele, skrzypce i altówka (i altowiolinista… <3). Dodawały takiej szlachetności i delikatności, a innym razem wynosiły emocje na najwyższy poziom i wzmacniały przekaz słów piosenek – zdecydowanie mój klimat.

Bardzo podobał mi się klimat i aranżacje poszczególnych utworów – było słychać góry, było wiadomo, że to Zakopower, ale nie było to drażniące, nie poszli w rzępolenie, często spotykane w tatrzańskich restauracjach. Dodatkowo, bardzo spodobały mi się teksty piosenek. Ludzie gór, mają chyba taką wrodzoną zdolność mówienia w piękny, prosty sposób o sprawach najważniejszych – miłości, przeznaczeniu, rodzinie. Wzruszyłam się przy piosence „Tata”.  Daje też plusa za spokojne, symfoniczne ugryzienie ich największego przeboju „Boso”. Podejrzewam, że jest to piosenka, którą znała zdecydowana większość widowni, ale właśnie ją zagrali delikatnie, spokojnie, bez fajerwerków. Za to „Bóg wie gdzie”…. oj – przechodziły ciarki.

PS: Nie mam żadnego zdjęcia z koncertu, ponieważ nie zapisało mi się jedyne zdjęcie z Instagrama, którą udostępniłam na InstaStory @biegiemdokultury. Zawsze urozmaicałam swoje wpisy jedynie swoimi zdjęciami, ale w przypadku spektakli, koncertów itd. często jest to trudne, a wstawiać zdjęcia samych biletów...? Co o tym myślicie?

·